گفت دانایی که: گرگی خیره سر،

هست پنهان در نهـــــاد هر بشر!

 

لاجرم جاری است پیکاری سترگ

روزوشب،مابین این انسان و گرگ

 

زور بازو چاره ی این گـرگ نیست

صاحب اندیشه دانـد چاره چیست

 

ای بســا! انســان رنجـــور پـریش

سخت پیچیده گلــوی گرگ خویش

 

وی بســــا! زور آفــرین مــرد دلیر

هست در چنـــگال گرگ خود اسیر

 

هر که گرگش را در انـدازد به خاک

رفتــه رفته می شــود انسـان پاک

 

وآن کــه با گــرگش مـدارا می کند

خلــق و خــوی گــرگ پیدا می کند

 

در جـــوانی جــان گرگـــت را بگیر!

وای اگـــر این گـرگ گردد با تـو پیر

 

روزپیری،گر که باشی هم چوشیر

ناتـــوانی در مصــاف گـــرگ پیـــر

 

مردمــــان گر یکدگـــر را می درنـد

گــــــرگ هاشان رهنمــا و رهبرند

 

اینکه انسان هست اینسان دردمند

گــرگ ها فرمــانروایـــی می کننـد

 

وآن ستمکاران که با هم محرم اند

گـــرگ هاشـــان آشنایـــان هم اند

 

گرگ هــا همراه و انسان ها غریب 

با کـــه باید گفـــت این حال عجیب؟